کارها را از روی بزرگى و کوچکی شان نباید جدا کرد، بلکه باید از روی ارزشمندی کارها به آنها اولویت داد.

زمانی که نگاه محبت آمیز به همسرت را بی دلیل به تعویق می اندازی، قبض تلفن همراهت را نمی پردازی، به باغچه آب نمی دهی، زباله ها را 9 شب بیرون نمی بری و حتی به هوس کدو حلوایی خوردنت پاسخ نمی دهی، ناچاری دو روز آینده را با همسرت بگو مگو کنی، پیش هر کس و ناکس بگویی موبایلت قطع شده، شمشاد ها حلالت نمی کنند، زباله ها را به ناچار کنار دیواری می گذاری که همسایه روی آن نوشته " لعنت بر پدر و مادر کسی که اینجا آشغال بگذارد" و فصل کدو حلوایی را از دست می دهی.

تمامی این امور ساده را می توانی در یک لحظه انجام دهی، مانند SMS نابجایت به دوستان است یا تلفن بی موقع وسط درس، می توانی یک آن تصمیم بگیری و انجامش دهی.

می توانی خودت باشی و به آسانی آب خوردن به خواسته هایت برسی، اگر تنها یک پیام ساده در زندگیت داشته باشی:(( کار امروز را به فردا مسپار))

جالب اینجاست که ما کارهای پیش پا افتاده و ساده را هم پشت گوش می اندازیم.

کارهایی به اندازه یک تلفن به مادر پیرمان که شاید فردا او را نبینیم.

دوستت دارم گفتن به همسری که شاید کاسه صبرش لبریز شود و ما را ترک کند و خلاصه کارهایی که انجام ندادنش برای ما حسرت زا خواهند بود.

کارمندان ناموفق، مدیران ناکارآمد، دانشجویان بی انگیزه و هر آدم بدرد نخوری که در این دنیا هست یک یا چند کار ناتمام دارد به علاوه کلی کارهای کوچک انجام نشده در همین حد!

بعضی هامان را اجل مهلت نمی دهد و بعضی ها را اجل می برد و ما فرصت نمی کنیم کار را با آنها تمام کنیم.


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها:


تاريخ : ۱۳٩۱/۱/۱٤ | ٦:۱٦ ‎ب.ظ | نویسنده : چله نشین | نظرات ()
.: Weblog Themes By M a h S k i n:.