می بینی در این ارتفاع زندگی ، به کجای جغرافیای باور رسیده ام؟
به خودم میگویم: بی خیال نوشتن...
بی خیال تو،
بی خیال توی بی خیال ...


تو که می دانی!

من می دانم که تو می دانی...

سلام مرا به روزهای تعللت برسان...
لجبازیهای من هم بلند بلند سلام می رسانند!!!


وعده دیدارمان باشد راس ساعت پشیمانی....

پ ی:از سمیه عزیزم متشکرم


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها:


تاريخ : ۱۳۸٩/۱٢/۱٩ | ٤:٤٠ ‎ب.ظ | نویسنده : چله نشین | نظرات ()
.: Weblog Themes By M a h S k i n:.